COURSES

Book Your Course

Registrations are open

Εκπαιδευτικό Δράμα

«Το Εκπαιδευτικό Δράμα είναι μια μορφή θεατρικής τέχνης με καθαρά παιδαγωγικό χαρακτήρα.
Αντλεί την θεωρία και τεχνική του από το θέατρο και διαμορφώνεται, τα τελευταία χρόνια, σε μια μορφή θεατρικής τέχνης με χαρακτήρα παιδευτικό.
Η διαφορά του με το θέατρο έγκειται κυρίως στην ανάληψη από τους μετέχοντες ενός ρόλου, ο οποίος δεν απαιτεί τις ιδιαίτερες υποκριτικές ικανότητες, οι οποίες απαιτούνται στο θέατρο, αλλά βασικός στόχος είναι να αποκτήσουν τα παιδιά την εμπειρία του ρόλου. Ταυτόχρονα διερευνώντας σταδιακά μαθαίνουν να χειρίζονται τη θεατρική μορφή και έρχονται σε επαφή με την τέχνη του θεάτρου.

Κατά τη διάρκεια του Δράματος τα παιδιά:
Μπαίνουν στη θέση ενός αλλού με σκοπό να τον καταλάβουν (ενσυναίσθηση), επινοούν φανταστικές ιστορίες με σε φανταστικό χώρο και χρόνο με αντικείμενα και συμβάντα που έχουν συμβολική αξία (φαντασία), αλληλεπιδρούν μέσα από στους ρόλους (επικοινωνία και αλληλεπίδραση), διερευνούν το θέμα, κατανοούν και εμπλουτίζουν τα νοήματα των εννοιών που σχετίζονται με αυτό και βρίσκουν εναλλακτικές αντιδράσεις σε διλλήματα (κατανόηση και ευελιξία).
Μέσα από τους ρόλους χρησιμοποιούν διαφοροποιημένα τη γλώσσα π.χ. άτομο με θέση εξουσίας, διαφορετικής ηλικίας κ.α, (ανακαλύπτουν τη φωνή τους και εμπλουτίζουν την έκφραση τους). Κατανοώντας τον άλλον και τον κόσμο κατανοούν βαθύτερα τον εαυτό τους (αυτογνωσία). Για να ανταπεξέλθουν στο ρόλο συγκεντρώνονται στη δράση (προσοχή και συγκέντρωση).
Σημαντικό χαρακτηριστικό της τεχνικής είναι ότι «ενισχύει τις γλωσσικές ικανότητες, καθώς ο παιγνιώδης χαρακτήρας του επιτρέπει στους μετέχοντες ελεύθεροι να πειραματίζονται στη γλώσσα» και να την προσεγγίζουν μέσα από τον προσωπικό τους τρόπο και όχι μέσα από καταναγκασμό.
Η ίδια «η φύση του εκπαιδευτικού δράματος, η οποία συμπεριλαμβάνει μια ουσιαστική κοινωνική μορφή αυτοϋποκινούμενης μάθησης» το καθιστά εξαιρετικά κατάλληλο για τα παιδιά .

Μερικές απο τις θεατρικές τεχνικές τις οποίες έχει υιοθετήσει το εκπαιδευτικό δράμα είναι το Θέατρο αγοράς/ Forum theatre, ακίνητη «παγωμένη» εικόνα / Still image, ζωντανή εικόνα/ living picture, θέατρο εικόνων/ Image theatre, παρακολούθηση της σκέψης ρόλου/ Thought tracking κ.α.

Υποκριτική

Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με θεατρικά κείμενα και μαθαίνουν να τα διαβάζουν κατανοώντας τους διαλόγους αλλά και τις σκηνοθετικές οδηγίες. Αναγνωρίζουν την έννοια του σκηνοθέτη και εμβαθύνουν στην εκμάθηση και βελτίωση υποκριτικών ικανοτήτων.
Μέσα από το θέατρο το παιδί έρχεται σε επαφή με ιστορίες. Καλείται να δει και να καταλάβει τις διαφορές των χαρακτήρων του θεατρικού έργου και το υπόβαθρο τους, ώστε να κατανοήσει τις πράξεις τους. Έτσι, όταν καλείται να ενσαρκώσει ένα ρόλο μακριά από τον πραγματικό του χαρακτήρα, αποκτά την ευκαιρία να κατανοήσει και να μπει στη θέση του άλλου.
Μέσα από τα θεατρικά κείμενα, το παιδί έχει την ευκαιρία να μάθει ιστορικά γεγονότα, να αποκτήσει επιστημονικές και κοινωνικές γνώσεις. Το γεγονός ότι το παιδί μαθαίνει δημιουργικά, είναι αποδεδειγμένο πως βοηθάει και στο σχολείο.

Μέσα από το θέατρο το παιδί εξασκεί την προσοχή του αφού οι πληροφορίες δίνονται σταδιακά χάρη στην αφηγηματική δομή (των θεατρικών έργων) που βασίζεται στη λογική εξέλιξη των πραγμάτων. Το παιδί που συμμετέχει σε αυτή τη διαδικασία αναπτύσσει τη λογική, την πειθαρχία και την αντίληψη του, και γίνεται δέκτης και αναλυτής πληροφοριών. Γίνεται πιο παρατηρητικό αφού πρέπει να παρατηρεί κινήσεις, ήχους και εικόνες. Πολλές φορές μάλιστα, καλείται να παρατηρήσει τον ίδιο του τον εαυτό για να μπορεί να ενσαρκώσει ένα ρόλο. Μαθαίνει να εκφράζει συναισθήματα και να διοχετεύει την ενέργεια τους με ένα δημιουργικό και ευγενικό τρόπο.
Κατα τη διάρκεια του μαθήματος το παιδί ανήκει σε ένα σύνολο που λειτουργεί ως ομάδα. Στην ομάδα αυτή, κάνει φιλίες, λύνει προβλήματα, μαθαίνει να συζητά, μαθαίνει να ανήκει. Η εμπειρία των προβών και παραστάσεων μπροστά από τρίτους, το κάνουν να έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Τέλος τα μαθήματα είναι γεμάτα ενέργεια, κινησιολογία, και δυναμικές ασκήσεις. Έτσι, το παιδί παίρνει ενέργεια και χαρά κατα τη διάρκεια του μαθήματος και τη μεταφέρει στη ζωή του. Εκτονώνεται δημιουργικά.

Μουσικό θέατρο Musical

Το μουσικό θέατρο musical είναι ένα φαντασμαγορικό υπερθέαμα που συνδυάζει τρεις τέχνες, θέατρο, μουσική και χορό.
Το μιούζικαλ έγινε γνωστό από τις παραστάσεις των θεάτρων του West End του Λονδίνου και του Broadway της Νέας Υόρκης. Όμως οι απαρχές του βρίσκονται πολλά χρόνια πίσω και συγκεκριμένα στην Αρχαία Ελλάδα. Τότε υπήρχαν στις κωμωδίες και στις τραγωδίες κάποια θεατρικά δρώμενα που περιελάμβαναν μουσική και χορό.
Με το πέρασμα των αιώνων το μιούζικαλ εξελίχθηκε. Το σύγχρονο μουσικό θέατρο άνθισε τον 18ο και τον 19ο αιώνα στην Κεντρική Ευρώπη και στην Αμερική.
Το παιδί μέσα από το μουσικό θέατρο προβάλει μια ιστορία και εκφράζει το συναισθηματικό περιεχόμενο της, δηλαδή το χιούμορ, το πάθος, τον έρωτα, το θυμό και πολλά άλλα κινητοποιώντας μέσα από το κείμενο, τη μουσική και την κίνηση, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα ενιαίο σύνολο από το οποίο καμία από τις τέχνες που περιλαμβάνει να μην ξεχωρίζει από την άλλη με κανένα τρόπο.
Κατά τη διάρκεια του μαθήματος το παιδί καλλιεργεί τη δημιουργικότητα, την πειθαρχία και την  αφοσίωση, έτσι ώστε το παιδί να φτάσει στα επιθυμητά επίπεδα της καλλιτεχνικής του έκφρασης.

Ασκήσεις ενδυνάμωσης, ευλυγισίας περιέχονται στο μάθημα. Αναπτύσσεται η συγκέντρωση, γιατί συνδυάζεται ο χορός, το θέατρο και το τραγούδι, βελτιώνοντας έτσι και τον  συντονισμό των παιδιών.
Το μάθημα διανθίζεται στην ηλικία των εφήβων με μουσικές και θεματολογίες απο μια σειρά σύγχρονων/μοντέρνων μιούζικαλ νεότερης γενιάς τα οποία τους εκφράζουν σε απόλυτο βαθμό. (Mama mia, Greaze, We will rock you,Hairspray, Footloose κ.α).
Τέλος η ενασχόληση με το μιούζικαλ ψυχαγωγεί μέσω της μουσικής, του χορού και του θεάτρου με ένα ποιοτικό τρόπο.

Σωματικό θέατρο

Το σωματικό θέατρο είναι ένα είδος θεατρικής εκπαίδευσης που περιλαμβάνει την αφήγηση κυρίως μέσω της σωματικής κίνησης και όχι (τόσο) μέσα από το κείμενο. Τα παιδιά επικοινωνούν μέσα από διάφορες χειρονομίες του σώματος, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης του σώματος για την απεικόνιση συναισθημάτων. Χρησιμοποιεί την γλώσσα του σώματος, μια μέθοδος η οποία έχει ως βασικό συστατικό το σώμα του ηθοποιού. Υλικά κινητικά, χειρονομιακά, σημασιακά, μιμητικά, χορευτικά, και φωνητικά. Σωματικό και όχι λεκτικό πλαίσιο, τα πάντα διατυπώνονται μέσα από τις εκφράσεις του σώματος και του προσώπου. Βέβαια, τα λόγια δεν απουσιάζουν παντελώς απλά είναι ελάχιστα και βγαίνουν μέσα από σπαράγματα λόγου. Όλα αυτά δίνονται μέσα από μια ερευνητική επεξεργασία.

Γύρω από αυτή την έννοια εμπλέκονται και άλλες τεχνικές υποκριτικής όπως είναι οι μίμοι, η commedia dell’arte, η performance, το physical theater, τα ακροβατικά, οι κλόουν και το χοροθέατρο, ευρύτερα.

Δραματοθεραπεία

Η Δραματοθεραπεία χρησιμοποιεί τις εκδραματίσεις για να βοηθήσει τα παιδιά να εντοπίσουν με διαφορετικό τρόπο τα προβληματικά ζητήματα στη ζωή τους, προκειμένου να διερευνήσουν εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης αυτών των ζητημάτων.
Η βασική θεωρία της δραματοθεραπείας είναι ότι το δράμα και το θέατρο είναι κάτι περισσότερο από απομιμήσεις της ζωής και αποτελούν ουσιαστικά τρόπους για τους ανθρώπους να συμμετέχουν ενεργητικά στο εξωτερικό γίγνεσθαι.
Μέσα στη διαδικασία της δραματοθεραπείας, οι διάφορες διεργασίες επικεντρώνονται στο να κατακτήσουν τελικώς τα παιδιά μια κατάσταση ηρεμίας και γαλήνης.
Μέσω της δραματική προβολής, εξωτερικεύονται οι εσωτερικές συγκρούσεις, με τη χρήση θεατρικών τεχνικών όπως αναπαραστάσεις, παίξιμο συγκεκριμένων ρόλων, αυτοσχεδιασμός, αντιστροφή ρόλων κλπ. Έτσι, καθίσταται εφικτό για τα παιδιά να εξερευνήσουν ευαίσθητα εσωτερικά ζητήματα που μπορεί να ήταν δύσκολο για αυτά να συζητήσουν. Αφήγηση ιστορίας, κατασκευή εξαρχής μιας φανταστικής ιστορίας, role-playing, αντιστροφή ρόλων, αυτοσχεδιασμός, αφήγηση, εικόνες, σκηνικά, μάσκες και ούτω καθεξής χρησιμοποιούνται ως ερέθισμα για την δραματοποίηση.
Συχνά καλούνται να φέρουν πραγματικές εμπειρίες της ζωής στην δραματοθεραπεία. Με τον τρόπο αυτό, η Δραματοθεραπεία είναι ΄΄μια μορφή θεάτρου΄΄, όπου τα παιδιά αναβιώνουν ελεγχόμενα αυτά που έχουν συμβεί ή συμβαίνουν στην ζωή τους, επεξεργάζονται τα βαθύτερα τραύματα και αγωνίες τους και προσπαθούν να δράσουν διορθωτικά στο εδώ και τώρα.